Deze muurwerken zijn van het tot nu oudst gedateerde stenen kerkgebouw van Flevoland. Ze zijn vòòr het ontstaan van de Zuiderzee.
Een voorganger van deze kerk stond 1-2 kilometer zuidwestelijker van deze plek, lager gelegen, in wat toen het dorp Ens was. Het dorp lag in veengebied aan groot open water. Door de inklinking van veen en de verdere ontwikkeling van de Zuiderzee verhuisden de dorpelingen met hun kapel of kerkje rond 1300 naar de hoger gelegen zandduin waar je nu staat.
Na de bouw volgden er in de 14e en 15e eeuw nog verschillende aanbouwingen en uitbreidingen van de kerk. Tot het water in de 17e eeuw zover oprukte dat bewoners naar terpen de Zuidert en Middelbuurt verhuisden. De kerk deed dienst tot 1717. De missen werden daarna voortgezet in een nieuwe kerk op de Middelbuurt. De oude kerk bleef wel als begraafplaats fungeren.
Onder het grafmonument liggen de stoffelijke resten van eilanders die in 1940 zijn opgegraven bij onderzoek.
De onderzoeker maakt daarbij melding van eenvoudige grenenhouten kisten. Het gezicht van overleden zou gericht zijn geweest naar het oosten, naar Christelijk gebruik in afwachting van
de wederopstandingen.
Begin deze eeuw zijn de opgegraven stoffelijke resten teruggekeerd en herbegraven.
Op de Zuidpunt zijn ook restanten van een vuurbaak uit 1825 zichtbaar.
In de tijd van de Zuiderzee was de Zuidpunt belangrijk voor de scheepvaart. In het begin werd een vuur gestookt op de kerktoren. Later werden meerdere vuurbaken gemetseld. De lichtwachter woonde in een klein huisje tegen de kerkruïne.
Toen in de 19e eeuw het zeewater te hoog kwam te staan, stond in de kerkruïne een toren met een elektrische lamp en mistbel.
